‘๐๐ธ ๐บ๐ผ๐ฒ๐ ๐ป๐ผ๐ฑ๐ถ๐ด ๐ฝ๐น๐ฎ๐๐๐ฒ๐ป… ๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ถ๐ป ๐ฏ๐ฒ๐ป ๐ถ๐ธ ๐๐ฎ๐๐ ๐ป๐ถ๐ฒ๐ ๐ฑ๐ฒ ๐ฒ๐ป๐ถ๐ด๐ฒ,’ hoorde ik mezelf zeggen na een uur ademloos luisteren naar de roltheorie tijdens de ๐ฟ๐๐๐ฅ ๐ฟ๐๐ข๐ค๐๐ง๐๐๐ฎ training, onder de bezielende leiding van Arne Stoffer.
In de rustgevende, bosrijke omgeving van Leusden op locatie van de Internationale School voor Wijsbegeerte, dompelde ik me onder in een methodiek waarin óók de wijsheid van de minderheid een stem krijgt in collectieve besluitvorming.
Als coach zeg ik het vaak: ‘๐๐๐ฉ ๐๐ฃ ๐๐ค๐ช ๐ก๐๐๐๐ฉ, ๐ก๐๐๐๐ฉ ๐ค๐ค๐ ๐๐ฃ ๐๐ ๐๐ง๐ค๐๐ฅ.’
Meestal als uitnodiging om je uit te spreken. En inderdaad! Ik was gisteren niet de enige die richting het toilet liep.
Twee dagen lang gaf ik mezelf de ruimte om te leren, in een voor mij onbekende (maar interessante) groep professionals.
En zoals altijd gebeurt er iets met me als ik niet zélf voor de groep sta. Ik, die normaal gesproken waarde hecht aan structuur en planning, kan dan onrust ervaren. Soms zelfs een tikje obstinaat gedrag: net iets te laat terugkomen na een pauze, een deur willen openzetten voor frisse lucht, zoeken naar ruimte voor eigen invulling. Even naar buiten willen...op mezelf zijn.
Daar zit mijn ๐ฝ๐ฎ๐ฟ๐ฎ๐ฑ๐ผ๐
:
๐ de behoefte aan structuur, overzicht en spelregels,
๐ én de drang naar autonomie en het op mijn manier willen doen.
Het maakt dat ik het soms lastig vind om me echt onderdeel te voelen van een groep. Iets om verder te onderzoeken.
Voor nu is mijn rugzak in ieder geval weer gevuld met werkvormen en inspiratie, die ik volgende week direct ga inzetten in mijn werk als (team)coach.